Dag 4 Þorlákshöfn – Þakgil

Vandaag was er een regenachtige dag voorspelt, maar wanneer wij wakker worden is er geen vuiltje aan de lucht. Nadat iedereen gegeten heeft vertrekken we naar onze eerste stop voor vandaag.

Urriðafoss ©Christianne de Weerd

We gaan namelijk naar een waterval Urriðafoss genaamd. Deze waterval zie je vanaf de weg niet liggen totdat je over de brug rijdt en er dus aan voorbij rijdt. Het hoogteverschil over Urriðafoss bedraagt 6 meter. De rivier Þjórsá stroomt daar heel mooi over de rotsen heen. Stroomopwaarts in Þjórsá liggen meerdere watervallen die vrijwel allemaal hoger zijn, maar de Urriðafoss is met een waterverplaatsing van 360 m³/s de grootste. We loggen nog even een cache en we zien hierbij voor het eerst andere geocachers in actie.

Nadat we iets gedronken hebben en een stuk fruit gegeten, vervolgen we onze weg naar een hele bekende waterval waar je ook achter door kunt lopen. Namelijk Seljalandsfoss, één van de bekendste watervallen van IJsland. De waterval is 65 meter hoog en het is mogelijk om op een glibberig pad achter de waterval langs te lopen. Van ver is deze waterval al te zien en je weet ook wanneer je in de buurt bent want dan staan er ineens heel veel auto’s bij elkaar alsof je in Afrika op safari bent en je ziet een leeuw.
We parkeren de camper op de overvolle parkeerplek, betalen parkeergeld en volgen de stroom met toeristen die dit allemaal willen zien. Zo rustig als het bij de vorige waterval was zo druk is het hier.

Seljalandsfoss ©Michel de Weerd

Gelukkig houdt iedereen zich aan de looprichting waardoor je op de gladde traptreden niet ook nog eens tegenliggers in de gaten moet houden. Bijzonder is ook om te zien hoe de verschillende toeristen zich voorbereiden op zo’n bezoekje. Sommigen lopen in een korte broek en shirt, het is immers 16 graden. Anderen lopen in een lange broek en een truitje of vest al dan niet met regenjas en je hebt mensen compleet in winteruitrusting met dikke jassen en wollen mutsen.

Gljúfrafoss ©Christianne de Weerd

Nadat we mooie foto’s hebben genomen, lopen we weer een stukje verder. Want hier kun je echt vanuit verschillende standpunten echt mooie beelden in je opslaan van deze mooie waterval. Zo’n 700 meter verder ligt nog een waterval die het bezoeken waard is. Dit is de Gljúfrafoss en wordt als de mooiste wordt gezien omdat die in een half verscholen kloof valt.
We lopen er heen en als we er vlakbij zijn, zien we dat we een smalle doorgang door moeten en daarbij over stenen moeten lopen die in een beekje liggen. Dus balans is hier het sleutelwoord. Gelukkig houden we het allemaal droog en bereiken we de waterval zonder in het water te vallen. Nat werden we wel van het spatwater, maar dat is natuurlijk niet erg.

Skogafoss ©Christianne de Weerd

Na de wandeling hebben we eerst nog even geluncht en daarna reden we naar Skógafoss. De Skógafoss is een 60 meter hoog en 25 meter breed. De Skógá rivier stroomt hier over de rand van een klif van de voormalige kustlijn van IJsland. Voormalig omdat de kustlijn zich (door het omhoog rijzen van IJsland) na de laatste ijstijd teruggetrokken had. De kustlijn ligt nu ongeveer een kilometer of 5 verderop. Bij Skógafoss kun je boven aan gaan kijken nadat je meer dan 300 treden op moest lopen om bij de bovenkant van de waterval te komen.

Vliegtuigwrak bij Sólheimasandur ©Christianne de Weerd

Na Skógafoss, gaan we verder naar Sólheimasandur waar een vliegtuigwrak van 1973 ligt. Dit vliegtuig is op 24 november 1973 neergestort. Het is een Amerikaanse Dc-3 en stortte neer op het zwarte zandstrand van Sólheimasandur. Gelukkig hebben alle bemanningsleden de crash overleefd. Wat nu precies de reden van de crash was is nog steeds niet bekend. De wrakstukken liggen nog steeds op het strand. Al mis het wrak wel enkele stukken. Zo zijn de vleugels en het staartstuk verdwenen.
Niemand weet waar die zijn gebleven, al gaan de geruchten dat een boer die heeft meegenomen om te verkopen in Vík.
Het waaide echter heel hard en precies van opzij dus voor de wind had je een stevige winddichte jas nodig maar doordat je zo’n drie kwartier moest lopen voordat je bij het wrak was, kreeg je het met jas dicht wel behoorlijk warm.

Na dit bezoek was het nog wel een uurtje rijden naar Þakgil . Dit is echt een supermooie locatie voor deze camping. Þakgil (wat Roof Canyon betekent.) is een verborgen kloof zo’n 20 km ten noordoosten van de stad Vik. Þakgil dankt zijn naam aan de torenhoge en met mos bedekte rotswanden die het tegen de elementen beschermen. Het is als het ware een natuurlijke oase in een verder donker, vulkanisch landschap.

De weg naar Þakgil ©Christianne de Weerd

De weg erheen was een echte bergpas met stevige klimmen en dalen maar oh zo mooi en schitterende uitzichten. De camping zelf is ook een pareltje op zich. We besloten ter plekke om hier twee nachten te blijven omdat het hier zo mooi is… Koud, maar mooi. Het is hier namelijk zo’n tien graden. Inmiddels is de wind gedraaid en is het helaas ook gaan miezeren.
We horen de wind om de camper heen fluiten. Verder heerlijk zoals het vroeger ging. Als we iets op willen laden kunnen we het bij de receptie afgeven en laden zij het voor ons op. Wel zo handig!

De prachtige camping van Þakgil ©Christianne de Weerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Gelieve geen tekst of foto\'s zonder toestemming te kopiëren.