Van Swakopmund naar Brandberg

Vanochtend gaan we eerst nog een activiteit doen voordat we vertrekken naar Brandberg.
Onze kinderen wilden heel graag op een quad door de duinen van de Namib-woestijn te scheuren. Laat het nu zo zijn dat ze bij Desert Explorers Adventure Centre aan de rand van Swakopmund zelf met een quad mogen rijden. Dit was iets wat ze vooraf aan de reis al aangegeven hadden heel graag te willen doen.

We besloten om een uur door de duinen te gaan rijden met de quads. Iedereen kreeg eerst een haarnetje om voordat we helmen uitgedeeld kregen. Alle persoonlijke bezittingen die los in een broekzak zaten moesten in de heuptas gedaan worden zodat we niets kwijt konden raken. Bas heeft zijn GoPro op zijn borst en heeft de hele rit gefilmd. De helmen waren voorzien van een een scherm. Dat was erg fijn want wanneer je zand in je ogen krijgt is dat niet fijn. Een zonnebril was op zich geen overbodige luxe geweest. Ook is het slim om een buff mee te nemen als het erg waait. Dit hadden wij niet gedaan omdat de wind rustig was.
De quads zijn goed te rijden. Onze kinderen kregen een vol automatisch model en wij een model wat ook standje automatisch had. Het enige wat we hoefden te doen was sturen, remmen en gas geven.  Nadat we instructies gekregen hadden, zijn we op pad gegaan. De kinderen en Michel genoten op en top van dit scheuren door de duinen. Ik heb toch liever een ander vervoersmiddel door de woestijn. Ik geef de voorkeur aan een paard. Ieder zo zijn ding. Maar goed het was een avontuurlijke tocht met het hele gezin.

Na de tocht op de quads hadden we een late check-out op de camping zonder extra kosten zodat we ons nog even konden opfrissen voordat we aan onze reis voor vandaag begonnen.

  We vervolgen onze rondreis door de Namibwoestijn of kortweg Namib. ‘Namib’ betekent open ruimte en de Namibwoestijn gaf zijn naam aan Namibië – “het land van de open ruimte”. Deze woestijn wordt gezien als de oudste woestijn ter wereld. De ca. 200 kilometer brede zandwoestijn strekt zich uit van noord naar zuid langs de Atlantische kust van Namibië en heeft een lengte van zo’n 2000 kilometer.

 Het eerste stuk van onze reis gaat via de kust. Door de wind die inmiddels stevig is, zijn de golven van de oceaan mooi ruig om te zien. Op een gegeven moment zagen we een vissersschip wat gestrand was. Dat wilden we wel even van dichterbij bekijken. Dus reden we er heen om te kijken hoe ver we konden komen.
Eenmaal bij het wrak in de buurt parkeerden we de auto. Er was zelfs al een picknickplek aangelegd en natuurlijk waren er ook locals die spullen verkochten. Ze verkochten mineralen en onze jongste telg besloot om van zijn vakantiegeld twee kristallen te komen. Een bergkristal en een zwarte toermalijn. De locals vertelden ook wat meer het wrak. Dit schip heette Zeila en strandde op 25 augustus 2008 in de vroege ochtenduren nabij “Die Walle”, een populaire visplek ongeveer 14 km ten zuiden van Henties Bay. Het vissersschip strandde nadat het losraakte van zijn sleeplijn.

Bij Henties Bay gaan we het binnenland weer in. We komen op een we weg die echt tientallen kilometers rechtuit rijden was. Het wordt dan na een tijdje zo eentonig dat je echt even af moet wisselen om fris te blijven en je goed op de weg te kunnen focussen. Nadat we dit lange saaie stuk gehad hebben komen we in het gebied rond de Brandberg. De Brandberg is een gebergte in Namibië, gelegen in het noorden van de regio Erongo. De hoogste top, de Königstein, is 2.573 meter hoog en de hoogste berg van Namibië. Brandberg Daureb Mountain National Heritage Site behoort tot het nationaal erfgoed van Namibië.

  Onderweg kijken we goed of we woestijnolifanten zien want die leven in deze omgeving. Helaas spotten we geen olifanten maar wel hele mooie landschappen. Wanneer we aankomen bij de campsite van White lady lodge krijgen we te horen dat de woestijnolifanten niet in de buurt zijn maar dat we niet lopend naar het zwembad vanaf de camping mogen omdat de woestijnleeuwen wel in de buurt zijn en ze geen risico’s willen nemen. Dus besluiten we om eerst even bij het zwembad te gaan zitten zodat Bas in het zwembad kan plonsen. Wanneer het tijd wordt om de tent op te gaan zetten voordat de zon onder is, besluiten we een plekje op de campsite te gaan zoeken. We vinden werkelijk een schitterende plek. Michel ziet nog een mierenleeuw en gaf zo live biologieles aan Sanne en Bas.

Na het eten maken we het kampvuurtje zodat we lekker warm blijven en we smullen van de marshmallows die we in een winkel gevonden hadden. We horen nog wat locals die bij andere kampeerders enkele liederen ten gehore brengen. Na een tijdje besluiten we de binnenkant van onze ogen te gaan bestuderen. We vertellen onze kinderen dat het hier belangrijk is dat als we ’s nachts naar toilet moeten we eerst goed rond schijnen met de zaklamp of we geen oogjes zien die in het licht van de zaklamp reflecteren.
Benieuwd naar welke dieren we vannacht zullen we horen kruipen we onze slaapzak in.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Gelieve geen tekst of foto\'s zonder toestemming te kopiëren.